คุณ ตู่, 38เขียนถึงลูกชาย + ภรรยา

ผมชื่อตู่ อายุ 38 เคยเป็นจ่าทหารบก ปลดประจำการเมื่อ 5 ปีที่แล้วเพราะปัญหาสุขภาพจิต — Post-Traumatic Stress Disorder · ตอนนี้ผมทำงาน security manager ที่ห้างแห่งหนึ่ง · มีภรรยาและลูกชายอายุ 4 ขวบ

12 ปีที่ผมรับราชการ ผมประจำที่ภาคใต้ 5 ปี · ปี 2557-2562 · ในนั้นมีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง รวมถึงภรรยา · จิตแพทย์ทหารรู้ — แต่อยู่ในเอกสารราชการ ไม่มีใครเปิดอ่าน

เหตุการณ์นั้น — มีพลเรือนคนหนึ่งเสียชีวิตจากการปะทะ · ผมไม่ใช่คนยิง แต่ผมเป็นคนที่อยู่ในทีม · ผมเห็นทุกอย่าง · ในรายงานทางการ มันเป็น ‘casualty in crossfire’ — แต่ในใจผม มันเป็นใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมยังเห็นอยู่ทุกครั้งที่หลับตา

ทำไมไม่พูด

ผมไม่พูดเพราะ 3 เหตุผล

หนึ่ง — มันไม่ใช่ความผิดของผม legal-wise · ทีมทำตามขั้นตอน · ผู้หญิงคนนั้นอยู่ผิดที่ผิดเวลา · ถ้าผมพูดออกไป มันเหมือนผมพยายามขอเห็นใจในสิ่งที่ไม่ควรขอ

สอง — มันไม่เหมาะกับใครฟัง · ภรรยาผมไม่ใช่จิตแพทย์ · เพื่อนผมก็เคยอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้ พูดกันไปก็ rewind ความเจ็บของอีกคน

สาม — ผมไม่อยากเห็นหน้าภรรยาตอนเธอเปลี่ยนใจกับผม · ถึงเธอจะบอกว่าไม่เปลี่ยน แต่มันต้องเปลี่ยน · เธอจะมองผมต่างไปอย่างน้อย 1%

“บางเรื่องผมพูดสดๆ ไม่ออก · ไม่ใช่เพราะอาย · เพราะผมไม่อยากเห็นหน้าคนฟังตอนเขาเปลี่ยนใจกับผม”

ทำไมต้องเขียนตอนนี้

ลูกชายผมอายุ 4 ขวบ · เขาจะโต และมีวันที่เขาเห็นพ่อตื่นตอนกลางคืน เห็นพ่อเหม่อ เห็นพ่อหายไปทางจิตใจในวงข้าว · เขาจะถามว่า ‘พ่อเป็นอะไร’

ผมไม่อยากให้เขาคิดว่าพ่อเป็นคนแปลก หรือเป็นคนไม่มีความสุข · ผมอยากให้เขารู้ว่า พ่อมี baggage ที่หนัก และพ่อแบกมันเก่งขึ้นทุกปี

ในจดหมายฉบับนี้ ผมเขียนเรื่องที่เกิดขึ้น เขียนชื่อคนที่เสียชีวิต (เท่าที่ผมรู้) เขียนว่าผมพยายามจะตามหาครอบครัวเขามาช่วยอย่างไม่เปิดเผยทุกปี · ผมส่งเงินไปให้ทุกปีผ่าน NGO ที่ทำงานในพื้นที่ — แต่ทำแบบไม่ระบุชื่อ

ผมเขียนถึงภรรยาด้วย · ผมขอโทษเธอที่ไม่บอกตอนแต่งงาน · ผมบอกเธอว่ามันไม่ใช่ความไม่ไว้ใจ · มันคือความกลัวว่าจะเสียเธอ และผมไม่กล้าเสี่ยง

สิ่งที่ผมเรียนรู้

หนึ่ง — ความลับที่กดทับ ไม่หายไปเมื่อตาย · มันส่งต่อในรูปแบบ ‘พ่อแปลกๆ’ ในความทรงจำของลูก

สอง — การเขียนทิ้งไว้ ไม่ใช่การสารภาพบาป · มันคือการให้คนรักได้เข้าใจ baggage ของเราหลังจากเราไม่อยู่อธิบายแล้ว

สาม — ทหารไม่ใช่ฮีโร่ในเสื้อเขียว · ทหารคือคนที่กลับบ้านพร้อมเรื่องราว และต้องการพื้นที่เล่ามันโดยไม่ถูกตัดสิน