คุณ พีท, 26เขียนถึงพ่อแม่อุปการะ + พ่อแม่ผู้ให้กำเนิด

ผมชื่อพีท อายุ 26 ทำงาน graphic designer · ผมถูกอุปการะตอนอายุ 2 ขวบจากบ้านพักเด็กแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ · พ่อแม่อุปการะรับผมมาเลี้ยงตอนพวกเขาอายุ 38 และ 35 — แต่งงานกัน 10 ปีแล้วยังไม่มีลูก

พ่อแม่บอกผมตั้งแต่ผมอายุ 6 ขวบว่าผมเป็นบุตรบุญธรรม · เขาบอกแบบเรียบๆ ไม่ดราม่า เขาว่า ‘ผมไม่ได้ออกจากท้องแม่ แต่ผมเข้ามาในหัวใจตั้งแต่วันแรก’ · ผมไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่ากลัวหรือน่าเศร้า · มันเป็นแค่ความจริง

ตอนผมอายุ 22 ผมเริ่มอยากรู้เรื่องพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด · บ้านพักเด็กยังเก็บ record ไว้ · พ่อแม่อุปการะของผมพาผมไปด้วยกัน — ไม่ใช่แค่พาไป เขายืนข้างผม กุมมือผม วันที่ผมเปิดซอง

เจอแม่จริงตอน 23

ผมเจอแม่ผู้ให้กำเนิดผมตอนผมอายุ 23 · เขาอายุ 41 อาศัยอยู่ที่อำเภอแม่อายในเชียงใหม่ มีครอบครัวใหม่ มีลูก 2 คน · ตอนเขามีผม เขาอายุ 18 ไม่มีพ่อของผมคอยช่วย ไม่มีเงิน ไม่มีบ้านของตัวเอง

เขาร้องไห้ตอนเจอผม · ไม่ใช่ร้องไห้แบบดราม่าในหนัง — ร้องไห้แบบเงียบๆ มือสั่น · เขาบอกผมว่า เขาคิดถึงผมทุกวันเกิดผม · เขาขอโทษ — ผมบอกว่าไม่ต้อง · เพราะถ้าเขาไม่ตัดสินใจแบบนั้น ผมก็ไม่ได้มีพ่อแม่อุปการะที่รักผมเหมือนลูกตัวเอง

ตอนนี้ผมเจอแม่ผู้ให้กำเนิดปีละ 1-2 ครั้ง · ไม่ใช่ความสัมพันธ์ ‘แม่-ลูก’ แบบเดียวกับพ่อแม่อุปการะ · มันคือคนที่ผมเคารพ คนที่ผมรู้สึกขอบคุณ — และก็ใช่ คนที่ผมรักด้วย แค่คนละแบบ

ทำไมต้องเขียน 2 ฉบับ

ผมเปิด capsule ฝากไว้ ตั้ง recipient 4 คน · พ่อ + แม่อุปการะ ในกรุงเทพ ฯ · แม่ผู้ให้กำเนิด ที่เชียงใหม่ · และคนที่ 4 — น้องชายต่างพ่อต่างแม่ ที่ผมเพิ่งเจอ 2 ปีที่แล้ว

จดหมายถึงพ่อแม่อุปการะ ผมเขียนว่า ‘ผมโชคดีที่สุดในโลก’ · ผมไม่ใช่เด็กในบ้านพักที่ถูกเลือก — ผมเป็นลูกที่ได้พ่อแม่ที่เลือกผม · มันเป็น privilege ที่ลูกสายเลือดไม่มี · เขาไม่ได้รักผมเพราะ DNA · เขารักผมเพราะเขาตั้งใจรัก

จดหมายถึงแม่ผู้ให้กำเนิด ผมเขียนสั้นกว่า แต่ใช้เวลานานกว่า · ผมเขียนว่า ‘แม่ตัดสินใจถูกแล้ว’ · ผมไม่ได้พูดประโยคนี้เพื่อปลอบแม่ — ผมพูดเพราะมันจริง · ถ้าแม่เลี้ยงผมไว้ตอนอายุ 18 ทั้งแม่และผมจะลำบากกว่านี้มาก · การให้ผมไป ไม่ใช่การทอดทิ้ง — มันคือการรักให้ถูกวิธี

สิ่งที่ผมเรียนรู้

“การมีพ่อแม่ 2 คู่ ไม่ใช่แค่มี 2 ที่ทาง · มันคือมี 2 คำขอบคุณที่ต้องพูด”

หนึ่ง — ครอบครัวไม่ใช่แค่สายเลือด · มันคือคนที่เลือกอยู่กับคุณทุกวัน

สอง — การหาที่มาของตัวเอง ไม่ใช่การทรยศคนที่เลี้ยง · มันคือการรู้จักตัวเองให้ครบ

สาม — ถ้าคุณเป็นบุตรบุญธรรม คุณมีสิทธิ์ที่จะรักทั้ง 2 คู่ · ไม่ต้องเลือก