คุณ เพิร์ล, 31เขียนถึงครอบครัวและตัวเอง

ฉันชื่อเพิร์ล อายุ 31 ทำงาน UX designer ที่บริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ฯ ฉันได้รับการวินิจฉัยว่ามี Major Depressive Disorder ตั้งแต่อายุ 26 — 5 ปีที่แล้วพอดี

ก่อนหน้านั้น 3 ปี ฉันก็มีอาการแล้ว แค่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร · ฉันคิดว่าฉันเป็นคนขี้เกียจ คนไม่อึด คนพ่ายแพ้ — กว่าจะมีคนบอกว่ามันคือโรค ไม่ใช่นิสัย ฉันใช้เวลา 3 ปีเกลียดตัวเอง

ตอนนี้ฉันกินยาประจำ พบจิตแพทย์ทุก 6 สัปดาห์ มีนักจิตวิทยาที่ฉันคุยด้วยทุก 2 สัปดาห์ · ฉันใช้ชีวิตได้ ทำงานได้ มีเพื่อน มีแฟน — แต่มีวันที่ฉันไม่อยากตื่น และฉันไม่รู้ล่วงหน้าว่าวันนั้นจะมาเมื่อไร

ทำไมฉันต้องเขียน

หลายคนคิดว่าคนที่มี depression เขียน will เพราะอยากจะตาย · ไม่ใช่เลย — สำหรับฉัน การเขียนคือการบอกตัวเองและคนรอบตัวว่า ฉันจะอยู่ และฉันเตรียมตัวให้ตัวฉันคนที่อ่อนแอกว่าได้รับการดูแล

Therapist ของฉันบอกว่า — depression ไม่ได้มาแบบเรื่อยๆ มันมาเป็น episode · แต่ละ episode อาจกินเวลา 2 สัปดาห์ ถึง 6 เดือน · ในช่วงนั้น ฉันจะทำงานได้น้อยลง อาจหายไป ไม่ตอบข้อความ ไม่ดูแลตัวเอง

ปัญหาคือ — คนรอบตัวฉันไม่รู้ว่ามันคือ episode หรือเป็นอะไรที่หนักกว่านั้น · พี่สาวฉันเคยขับรถจากเชียงใหม่มากรุงเทพ ฯ ตอน 3 ทุ่ม เพราะฉันไม่ตอบโทรศัพท์ 4 วัน · พี่บอกฉันทีหลังว่า พี่กลัวมาก กลัวมากกว่าครั้งที่พ่อเข้า ICU

Safety net ของฉัน

ฉันใช้ ฝากไว้ ตั้ง trigger 3 ระดับ — ไม่ใช่แค่ dead-man switch แต่เป็น care-net

Trigger ระดับ 1 — ถ้าฉันไม่ check-in 7 วัน · ระบบส่งข้อความถึงพี่สาวฉัน บอกว่า ‘เพิร์ลอาจมี episode · ติดต่อตามขั้นตอน A’ · ในนั้นมีรายชื่อ therapist เบอร์ฉุกเฉิน และคำพูดที่ฉันเขียนไว้ตอนฉันสบายดี ให้พี่อ่านให้ฉันฟัง

Trigger ระดับ 2 — ถ้าฉันไม่ check-in 21 วัน · ระบบส่งให้พี่สาว + แฟน + เพื่อนสนิท 1 คน · มีคำแนะนำว่าควรไปบ้านฉัน ใช้กุญแจสำรองที่ไหน ดูยาฉัน ดูสมุดบันทึก

Trigger ระดับ 3 — ถ้าฉันไม่ check-in 90 วัน + trusted contact ยืนยัน 3 คน · ตอนนั้น capsule จดหมายลาจะถูกส่ง · ในนั้นฉันเขียนว่า ฉันรักทุกคน ฉันไม่ได้โทษใคร ฉันแค่เหนื่อย และฉันขอโทษ

สิ่งที่ depression สอนฉัน

หนึ่ง — ฉันคนตอนสบายดี ฉลาดกว่าฉันคนตอน episode · ฉันเลยใช้ฉันตอนสบายดีเขียน manual ให้ฉันตอน episode · เป็นการดูแลตัวเองข้าม timeline

สอง — คนรอบตัวอยากช่วย แต่ไม่รู้จะช่วยยังไง · การเขียน script ให้เขาทำตาม ทำให้เขาไม่รู้สึก helpless และฉันไม่รู้สึกเป็นภาระ

สาม — ความตายไม่ใช่แผน · มันคือความเป็นไปได้ที่ฉันต้องเตรียมเหมือนเตรียมไฟร์เอ็กซ์ตินกุย ไม่ใช่เพราะอยากให้บ้านไหม้ แต่เพราะรู้ว่ามันอาจจะไหม้

“ฉันไม่ได้เขียนเพราะอยากตาย · ฉันเขียนเพราะอยากอยู่”