คุณ จี้น, 45เขียนถึงแม่ที่ป่วย + ตัวเอง

ผมชื่อจี้น อายุ 45 เป็นพี่ชายคนโต · ผมลาออกจากงานวิศวกรเมื่อ 7 ปีที่แล้ว เพื่อมาดูแลแม่ที่ตอนนั้นเริ่มมีอาการ Alzheimer's · ตอนนั้นแม่อายุ 67 ตอนนี้ 74

ปี 1-2 แม่ยังจำผมได้ ยังคุยได้ ยังเล่าเรื่องสมัยสาวๆ ของแม่ได้ · ปี 3-4 แม่เริ่มสับสน เรียกผมว่าชื่อพ่อบ้าง ชื่อพี่ชายแม่บ้าง · ปี 5 แม่ไม่เรียกชื่อผมแล้ว แต่ยังมองหน้าผมแล้วยิ้ม · ปี 6 แม่เริ่มไม่ยิ้มทันทีที่เห็นผม ต้องใช้เวลาหน่อย

ตอนนี้ปี 7 · แม่ยังกินข้าวเองได้ ยังเดินได้ใกล้ๆ ยังหัวเราะตอนดูหมาในสวน · แต่แม่ไม่จำผมได้แล้วเลย ส่วนใหญ่ของวัน · ผมเป็นแค่ ‘คนใจดีที่มาดูแล’ ในสายตาแม่

ความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของผม

ผมไม่ได้กลัวความตายของแม่ — แม่จะไปแบบสงบ ผมเตรียมตัวมา 7 ปี · ผมกลัวความตายของผมเอง

ถ้าผมตายก่อนแม่ — แม่จะเป็นยังไง? น้องสาวผมแต่งงานอยู่อุดรธานี มีลูก 2 คน เขามาเยี่ยมแม่ปีละ 4 ครั้ง · เขารักแม่ แต่เขาไม่รู้ routine ของแม่ ไม่รู้ว่าแม่กินยาตัวไหนตอนไหน ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงร้องไห้ตอน 4 ทุ่ม (เพราะแม่กลัวที่นอนที่ไม่คุ้น — ต้องเอาผ้านวมสีฟ้าคลุม)

ผมเขียนทุกอย่างไว้ใน ฝากไว้ · ไม่ใช่จดหมายอ่อนหวาน — เป็น manual 47 หน้า

Manual 47 หน้า

หน้า 1-5 — รายการยา 11 ตัว · เวลากิน · ขนาด · จะเกิดอะไรขึ้นถ้าลืม · จะเกิดอะไรขึ้นถ้ากินซ้ำ · เบอร์หมอประจำตัว · เบอร์ฉุกเฉิน · ที่อยู่ร้านยาที่ส่ง refill

หน้า 6-15 — Routine ของแม่ · ตื่น 6 โมงเช้า กาแฟกับนมจืด ขนมปังปิ้งกับเนย · 9 โมงพาเดินสวน 15 นาที · เที่ยงข้าวอ่อนๆ ผัก กับปลานึ่งเท่านั้น (อย่างอื่นแม่จะคายออก) · บ่ายดูทีวี ละครเก่าเรื่อง ‘สายโลหิต’ ซึ่งแม่ดูซ้ำได้ทุกวัน

หน้า 16-25 — ‘Triggers’ ที่ทำให้แม่ไม่สบายใจ · เสียงดัง · คนแปลกหน้าเข้าใกล้เร็ว · ถ้วยสีแดง (ผมไม่รู้ทำไม) · ไฟทุกดวงดับพร้อมกัน · กลิ่นน้ำหอมแรงๆ

หน้า 26-35 — สิ่งที่ทำให้แม่สบายใจ · เพลง ‘คนเก็บฟืน’ ของรวงทอง ทองลั่นทม · ผ้านวมสีฟ้าคืนที่ผ่านมา · รูปพ่อในกรอบที่ tables · กลิ่นมะลิ · น้ำเย็นไม่เย็นมาก

หน้า 36-47 — สิ่งที่น้องสาวต้องรู้ทางการเงิน · บัญชีธนาคารแม่ · พินัยกรรมแม่ที่ทำไว้ตอนยังไม่ป่วย · ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อเดือน 32,000 บาท · เงินสำรองอยู่ในกองทุนรวมที่ผมเปิดให้แม่ พอใช้อีก 8 ปี

ผมเขียนจดหมายถึงแม่ด้วย ทั้งที่รู้ว่าแม่อ่านไม่รู้เรื่องแล้ว · ผมเขียนเผื่อตัวเองมากกว่า · เพื่อบอกแม่ในวันที่แม่อาจจะมี moment of clarity (มันเกิดได้ในผู้ป่วย Alzheimer’s ครั้งหนึ่งทุก 6 เดือน) ว่า ‘ผมไม่ได้ทอดทิ้งแม่นะ ผมแค่ไม่อยู่แล้ว และน้องสาวจะดูแลแม่ต่อ’

การเป็น caregiver ฉันได้อะไร

หนึ่ง — ผมเรียนรู้ว่าคนเราไม่ได้รักคนเพราะคนคนนั้นจำเราได้ · ผมยังรักแม่เท่าเดิม แม้แม่ไม่จำผม

สอง — ผมเรียนรู้ว่าการดูแลคน 7 ปีโดยไม่ได้รับ thank-you กลับ ไม่ทำให้เหนื่อย · สิ่งที่ทำให้เหนื่อยคือการไม่มี backup plan

สาม — manual 47 หน้านี้ คือ love letter ที่ใช้ได้จริง · ดีกว่าจดหมายอ่อนหวาน 3 หน้าที่ไม่บอกอะไร

“แม่ไม่จำผมได้แล้ว · แต่แม่ยังจำว่า ‘คนนี้ใจดี’ · ผมขอแค่นั้น”